فصل سيم فرمانروايى عبد الحسين ميرزا فرمانفرما و اعظم الدوله در لرستان در سالهاى آخر عمر مظفر الدين شاه كه عين الدوله صدراعظم كارها را قبضه كرد و در مظفر الدين شاه نفوذ فوق العاده به‌هم رسانيده بود ، براى اين‌كه اطراف شاه را خلوت كرده و امور را منحصر به شخص خود سازد ، در مقام متفرق ساختن چند نفرى كه در شاه تاثير زياد داشتند ، برآمد تا هرطور ميل و اراده‌اش اقضا كند رفتار نمايد و از بدگويى رقيبان در امان باشد . من‌جمله از آن اشخاص شاهزاده عبد الحسين ميرزا فرمانفرما [ 1 ] بود كه مردى زيرك و ثروتمند بود و دائما ميان درباريان دوبه‌هم‌زنى مىكرد و شاهزاده را از آنان بدگمان مىساخت . فرمانفرما به‌سمت والى ايالتين كرمانشاه و لرستان تعين شد و به كرمانشاه رفت و مظفر الملك نايب الاياله لرستان و بروجرد را كه در سال 1297 تا سال 1322 كه فرمانفرما والى غرب شد ، على التناوب نيابت ايالت اين سامان را داشت ، معزول كرد و اعظم الدوله زنگنه رفيق سابق خود را به‌سمت حكمران لرستان از طرف خود به خرم‌آباد فرستاد . اعظم الدوله از سربازهاى دولتى و توپچى عده‌اى سوار از طايفه خود همراه آورده بود تا بتواند در لرستان با قدرت بيشتر حكومت كند و به اتكاء اين نيرو شروع به اذيت و آزار مردم كرد . در آن هنگام هم مانند هميشه در لرستان دودستگى شديد وجود داشت و هريك از اين دو دسته مىكوشيدند تا حاكم وقت را با خود همراه سازند و دسته مخالفان را بكوبند . رياست يكى از اين دو دسته با نظر على خان سردار اكرم امرايى بود و مهر على خان سگوند و پدرزنش آقا ربيعا چاغروند و عموى زنش ميرزا رحيم خان معين السلطنه و عده‌اى ديگر هم وارد دسته و همكاران